POERIM

Op 28 februari wordt wereldwijd door Joden het Poerimfeest gevierd, het feest van goed en kwaad.
Israël leeft steeds in een voortdurende dialoog met zijn God, die de God van de geschiedenis is. De God van Israël heeft de mens nodig om Zijn wil te realiseren in de wereld. Mensen zijn door Hem bedoeld als medewerkers om het kwaad te verijdelen, en het leven, zoals God het bedoeld heeft, te bevorderen. Ieder mens draagt daartoe verantwoordelijkheid.
Tijdens de ballingschap werd Esther door haar oom Mordechai gewezen op haar unieke mogelijkheden aan het hof van koning Ahasveros.
Met gevaar voor eigen leven zet zij zich in om het leven van haar volk te redden. Immers, Amalek, die het al eerder op het joodse volk had voorzien tijdens de tocht door de woestijn, en symbool staat voor de bedreiging van het volk, is weer actief. Hij manifesteert zich nu in de persoon van Haman, een nakomeling van Amalek.
Wat had Esther in huis om de strijd tegen het kwaad aan te binden? Haar positie? Haar schoonheid? Haar charme? Ze besloot alles in te zetten na de woorden van haar oom Mordechai: "Misschien ben je juist koningin geworden met het oog op een tijd als deze." Esther begreep dat van haar verwacht werd het feit dat ze joods was niet langer geheim te houden. Maar ze vroeg wel om steun en solidariteit van haar volk: drie dagen lang zouden ze met elkaar vasten.
"Kom ik om, dan kom ik om," zijn de woorden die ze sprak, en toen ging ze naar de koning
om de zaak voor haar volk te bepleiten. Dat ze slaagde in haar opzet wordt nog ieder jaar als de overwinning van het goede op het kwade met veel vrolijkheid gevierd, zowel in de synagoge als thuis.
De naam van God komt in het verhaal niet voor, echter duidelijk is dat God geen buiten de wereld staande aanwezigheid is, maar een stuwende kracht in het hart.
Mordechai en Esther geven in het verhaal het volk Israël hoop. "Ook al zien jullie Hem niet meer, toch blijft God aanwezig, heb maar geduld, en doe wat je doen moet."

In 2009 zijn er in West-Europa meer antisemitische incidenten gemeld dan ooit tevoren sinds de Tweede Wereldoorlog, meldt een rapport dat de Jewish Agency uitbracht. Hoe denken u en ik onze verantwoordelijkheid te dragen? Wat hebben wij, ieder van ons persoonlijk, daartoe in huis?

Louise Katus-Luyendijk