Reliëfs Maranathakerk

De reliëfs in de Maranathakerk

(Klik op een foto om deze te vergroten.)

In eerste ontwerp was de Maranathakerk een sobere zaalkerk. De architect Rothuizen, die de kerk bouwde, hield van een strakke, ingetogen stijl. In die koele, kale ruimte nam de forsgebouwde preekstoel een dominerende plaats in. Hoog en breed stond hij daar zijn in steen gehouwen boodschap luid en duidelijk te verkondigen. Soms ging de preek aan ons voorbij. Maar we raakten geboeid door de beelden en door het verhaal in steen. We zagen Petrus die hartverscheurend huilde. En plotseling hoorden we het kraaien van de haan. De woorden van Jezus, voor ons vastgelegd in steen, drongen door tot in het hart: "Ik heb voor je gebeden, dat je geloof niet zal bezwijken."

De mensen hielden van die preekstoel. Dat bleek wel toen de Maranatha kerk verbouwd moest worden. Het plan om van de zaalopstelling een kringgebeuren te maken werd grif geaccepteerd. Maar wilde de verbouwing doorgaan, dan moest er aan één voorwaarde absoluut worden voldaan: die geliefde preekstoel moest opnieuw een centrale plaats krijgen. En zo is het gebeurd, dat de gemeenteleden elkaar vonden saamhorig in een kring rondom de vertrouwde beelden van Jezus en Petrus.

Een poosje was iedereen gelukkig en tevreden. Totdat de aandacht en de blikken weer eens afdwaalden misschien tijdens een wat lange preek. Die kale wand, waar ooit de preekstoel had gestaan, begon op te vallen. Men miste iets. De leegte daagde uit tot nieuwe creativiteit. Het moest toch mogelijk zijn om die stomme kale wand tot leven en tot spreken te brengen.

En juist toen waren er mensen die uit dankbaarheid iets wilden geven dat een zin en een functie zou hebben in de vernieuwde kerk. Een kleine werkgroep werd in gesteld. Mogelijkheden en materialen werden bezien en overwogen. Men zocht naar herkenbare beelden op eenvoudige wijze tot leven gebracht. En zo leidde de weg als vanzelf terug naar de man die ooit aan de eerste beelden in ons kerkgebouw vorm gaf: de beeldhouwer Diekerhof te Arnhem. Wij vroegen hem of hij een mogelijke opdracht zou willen aanvaarden. Hij voelde zich ontroerd en ook wel wat onzeker. Hij was inmiddels hoogbejaard. Misschien zou het zijn laatste opdracht zijn. Toch wilde hij het graag proberen. Met liefde is hij aan het werk gegaan. Het kostte hem veel inspanning. Maar het werk kwam klaar. En hij heeft de dienst kunnen meevieren toen de beeldengroep zijn vaste plaats kreeg in onze eredienst.

Laten we nu de beeldengroep samen bezien. Het is een eenheid. Het verhaal van schepping en frustratie en volharding. Van herschepping en voltooiing.

Zeven reliëfs geven het scheppingsgebeuren weer dat zich doorzet in de tijd:

Allereerst is er een beeld van de goede aarde zoals het begon in de oertijd. Zonlicht zien we. Land en water. Vissen en vogels. Vegetatie. En God zag dat het goed was.

	Maar er zijn tegenkrachten. Het tweede beeld. De zonde en de dood. De wateren, teken van chaos en dreiging, krijgen de overhand. Hopeloos echter is het beeld niet. De boog omspant het angstig gebeuren. En de ark gaat niet ten onder.

God is trouw aan het werk van zijn handen. Hij laat zijn schepping niet los. In het beeld van de twee mannen met hun druiventros - derde reliëf - zien we de belofte van een nieuw land, een nieuwe aarde, een wereld waar het leven goed is.

	Centraal in het gebeuren plaatst Diekerhof een teken van Christus' aanwezigheid. In de symbolen van alpha en omega ziet hij de trouw van God in Jezus Christus. Van begin tot einde trekt Hij met ons mee.

Dan volgen de beelden van brood en vis, brood en wijn, diaconie en avondmaal. Leven en overvloed ontvangen wij uit de hand van Christus. En wij delen met elkaar. Dat laten ons het vijfde en het zesde reliëf zien.

	In beeld zeven zet de vernieuwing zich door in de kracht van de Geest. De aarde en de mensen zijn bezig zich te vernieuwen. Het is al begonnen. Merk je het niet?

Als een tegoed, dat nog te wachten staat, is er de finale belofte van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar een lam de leiding heeft. Het lam brengt ons ten laatste thuis. Dit hoge beeld staat enigszins apart. Het overstijgt onze eerste geschiedenis.

Een beeldend verhaal om rustig te beschouwen. Om bij te mediteren. Om uw vragen en uw gedachten te richten. Op een weg van vrede en geluk.

L. Zwaan